ความแตกต่างระหว่าง Forester รุ่นปี 2020 และรุ่นปี 2021 คืออะไร?

อายุการใช้งานที่ควรเปลี่ยนยางต้องพิจารณารวมกันจากสภาพแวดล้อมการใช้งาน ประเภทยาง และสภาพจริงของยางโดยรวม ในกรณีปกติ แม้ว่าจะวิ่งได้ระยะทางน้อย ยางก็จะเสื่อมสภาพและแข็งตัวตามเวลา ยางแข็งแนะนำให้เปลี่ยนไม่เกิน 5 ปี ยางอ่อนแนะนำให้เปลี่ยนไม่เกิน 8 ปี หากจอดรถตากแดดเป็นเวลานาน การเสื่อมสภาพของยางจะเร็วขึ้น แนะนำให้เปลี่ยนภายใน 4 ปี ยางบางแบรนด์ระบุชัดเจนว่าต้องเปลี่ยนหลังจากผลิตแล้ว 6 ปี และยางที่เก็บในสต็อกเกิน 3 ปีก็ต้องเปลี่ยนก่อนกำหนด นอกจากนี้ ยังต้องสังเกตการสึกหรอของยาง (เช่น เมื่อความลึกของดอกยางต่ำกว่า 1.6 มิลลิเมตร ต้องเปลี่ยนทันที) ว่ามีอาการปูดหรือรอยแตกในโครงสร้างหรือไม่ ในกรณีเหล่านี้ แม้ยังไม่ถึงอายุที่กำหนดก็ควรเปลี่ยนทันทีเพื่อความปลอดภัยในการขับขี่ การตรวจสอบความดันลมยางเป็นประจำ การสลับตำแหน่งยาง และการปรับตั้งศูนย์ล้อ สามารถชะลอการเสื่อมสภาพและสึกหรอของยาง เพื่อยืดอายุการใช้งาน

แรงดันลมที่เหมาะสมสำหรับยางรถขนาด 16 นิ้ว มักแตกต่างกันไปตามประเภทของยาง โดยยางมาตรฐานมักอยู่ในช่วง 2.3 ถึง 2.5 bar ส่วนยางที่เสริมความแข็งแรงจะอยู่ที่ 2.8 ถึง 2.9 bar แต่แรงดันลมสูงสุดไม่ควรเกิน 3.5 bar ค่าที่แน่นอนต้องอ้างอิงตามคำแนะนำของผู้ผลิตรถ ซึ่งคำแนะนำนี้มักจะพบได้ในคู่มือผู้ใช้รถ ป้ายที่ข้างประตูห้องขับขี่ ลิ้นชักเบาะนั่งขับขี่ หรือฝากระโปรงเติมน้ำมัน ฯลฯ การเปลี่ยนแปลงฤดูกาลจะส่งผลต่อแรงดันลม เมื่ออุณหภูมิในฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงสูงขึ้น ควรลดแรงดันลมลงอย่างเหมาะสม ในขณะที่เมื่ออุณหภูมิต่ำในฤดูหนาวและฤดูใบไม้ผลิ สามารถปรับแรงดันลมขึ้นเพิ่มประมาณ 0.2 bar ได้ สภาพแวดล้อมในการขับขี่ที่แตกต่างกันก็จำเป็นต้องปรับแรงดันลม: เมื่อขับรถทางไกล แรงดันลมสามารถสูงกว่าค่ามาตรฐาน 20 kPa เพื่อเพิ่มความมั่นคง ส่วนเมื่อขับรถบนถนนขรุขระ แรงดันลมควรต่ำกว่าค่ามาตรฐาน 10 ถึง 20 kPa เพื่อเพิ่มความนุ่มนวลและประสิทธิภาพการดูดซับแรงกระแทก เพื่อความปลอดภัยในการขับขี่และอายุการใช้งานของยาง ควรตรวจสอบแรงดันลมเป็นประจำ อย่างน้อยเดือนละครั้ง หรือทุกๆ การขับขี่ 5,000 กิโลเมตร และควรวัดแรงดันลมขณะยางเย็นจะให้ผลลัพธ์ที่แม่นยำกว่า แรงดันลมที่เหมาะสมนอกจากจะช่วยให้ขับขี่ปลอดภัยแล้ว ยังช่วยประหยัดน้ำมันและยืดอายุการใช้งานของยางอีกด้วย

วัสดุหลักในการผลิตยางรถยนต์ ได้แก่ วัสดุยาง ชิ้นส่วนเสริมความแข็งแรง วัสดุโครงร่าง สารวัสดุหลักที่ใช้ในการผลิตยางรถยนต์ ได้แก่ ยางธรรมชาติ วัสดุเสริมแรง วัสดุโครงยาง สารวัลคาไนซ์ และสารเติมแต่งต่างๆ ยางธรรมชาติเป็นวัสดุหลัก แบ่งออกเป็นยางธรรมชาติและยางสังเคราะห์ ยางธรรมชาติได้จากต้นยางพารา ทำให้ยางมีความยืดหยุ่นและอ่อนตัวได้ดีในอุณหภูมิต่ำ ส่วนยางสังเคราะห์สามารถปรับแต่งให้ตรงตามความต้องการเฉพาะด้านได้ โดยชดเชยข้อเสียของยางธรรมชาติในด้านต่างๆ เช่น ความทนทานต่อการสึกหรอและคุณสมบัติการหลอมละลายที่ความร้อนสูง ทั้งสองชนิดมักใช้ร่วมกัน ในบรรดาวัสดุเสริมแรง คาร์บอนแบล็กช่วยเพิ่มความทนทานต่อการสึกหรอและความแข็งแรงของยางได้อย่างมาก ในขณะที่ซิลิกาไฮเดรต (ซิลิกา) ใช้ในผลิตภัณฑ์ที่ไม่ใช้สีดำเพื่อเพิ่มความทนทานต่อการฉีกขาดและความทนทานต่ออุณหภูมิสูง ปัจจุบันมีการประยุกต์ใช้วัสดุเสริมแรงชีวภาพ เช่น การใช้น้ำมันสนและน้ำมันเรพซีดในการผลิตคาร์บอนแบล็ก หรือการสกัดซิลิกาไฮเดรตจากแกลบข้าว ซึ่งเป็นการสร้างสมดุลระหว่างการรักษาสิ่งแวดล้อมและประสิทธิภาพ วัสดุที่ใช้ทำโครงยางประกอบด้วยลวดเหล็ก (ใช้ในชั้นสายพาน ชั้นขอบยาง ฯลฯ เพื่อเพิ่มความแข็งแรงของโครงสร้าง) และเส้นใยไนลอนหรือโพลีเอสเตอร์ (ใช้เป็นผ้าเสริมแรงโครงยาง เพื่อเพิ่มความแข็งแรงและความทนทาน) สารวัลคาไนซ์ส่วนใหญ่คือกำมะถัน ซึ่งจะเชื่อมโยงโมเลกุลของยางเข้าด้วยกันผ่านปฏิกิริยาวัลคาไนซ์ ทำให้ยางแข็งแรงและยืดหยุ่น นอกจากนี้ยังมีสารเติมแต่ง เช่น สารป้องกันการเสื่อมสภาพและสารทำให้ยางนุ่ม ซึ่งช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพการป้องกันการเสื่อมสภาพและความสะดวกในการแปรรูปของยางตามลำดับ วัสดุเหล่านี้ทำงานร่วมกันเพื่อให้มั่นใจว่ายางมีความทนทานต่อการสึกหรอ ความยืดหยุ่น ความแข็งแรงของโครงสร้าง และความสามารถในการปรับตัวให้เข้ากับสภาพถนนที่แตกต่างกัน ในขณะเดียวกัน อุตสาหกรรมก็กำลังสำรวจการประยุกต์ใช้วัสดุที่ยั่งยืนอย่างต่อเนื่อง ส่งเสริมการพัฒนาการผลิตยางไปในทิศทางที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและลดการปล่อยคาร์บอน

พาเลทคืออุปกรณ์แพลตฟอร์มแนวนอนที่ใช้สำหรับวางสินค้าที่บรรจุเป็นหน่วยเดียวในระหว่างการบรรจุลงตู้คอนเทนเนอร์ การซ้อน การขนย้าย และการขนส่ง สามารถแบ่งประเภทได้หลายวิธี ได้แก่: ตามวัสดุ (พาเลทไม้ รวมถึงพาเลทแบบคานของอเมริกาที่ใช้กันทั่วไปในอเมริกาเหนือ และพาเลทแบบบล็อกของยุโรปที่ใช้กันทั่วไปในยุโรป) พาเลทพลาสติก (แบบฉีดขึ้นรูป แบบเป่าขึ้นรูป และพาเลทแบบอัดขึ้นรูปใหม่ที่มีต้นทุนต่ำกว่าและรับน้ำหนักได้ดีกว่า) พาเลทไม้ผสมพลาสติก พาเลทกระดาษรังผึ้ง และพาเลทโลหะที่ทำจากเหล็กหรือโลหะผสมอลูมิเนียม); ตามโครงสร้าง (พาเลทแบน ซึ่งเป็นประเภทที่พบมากที่สุด รวมถึงแบบที่รถยกเข้าได้ทางเดียว/สองทาง/สี่ทาง) พาเลทแบบมีเสา (มีเสาตั้งตรงเพื่อป้องกันการล้ม) พาเลทแบบกล่อง (มีแผงด้านข้างเพื่อป้องกันสินค้าที่มีรูปร่างไม่สม่ำเสมอ) พาเลทแบบมีล้อ (มีล้อเลื่อนเพื่อความสะดวกในการเคลื่อนย้ายในระยะสั้น) และพาเลทแบบสวม (แบบบางและแบน เหมาะสำหรับการขนส่งในตู้คอนเทนเนอร์) พาเลทสามารถแบ่งได้ตามวัตถุประสงค์ (พาเลทใช้งานทั่วไปและพาเลทใช้งานเฉพาะ เช่น พาเลทสำหรับกระจกแผ่นเรียบ ยางรถยนต์ และถังน้ำมัน) รวมถึงพาเลทแบบใช้แล้วทิ้ง (เช่น พาเลทกระดาษ) และพาเลทที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้); และตามรูปทรง (สี่เหลี่ยมผืนผ้า (พบมากที่สุด) สี่เหลี่ยมจัตุรัส วงกลม และรูปทรงที่สั่งทำพิเศษ) พาเลทแต่ละประเภทเหมาะสมกับสถานการณ์ที่แตกต่างกัน ตัวอย่างเช่น พาเลทโลหะเหมาะสำหรับอุตสาหกรรมที่มีความต้องการความสามารถในการรับน้ำหนักและความทนทานต่อการกัดกร่อนสูง เช่น อุตสาหกรรมปิโตรเคมี พาเลทกระดาษเหมาะสำหรับการขนส่งสินค้าส่งออกที่มีน้ำหนักเบาและใช้ครั้งเดียว พาเลทพลาสติกใช้กันอย่างแพร่หลายในอุตสาหกรรมอาหารและยาเนื่องจากมีน้ำหนักเบาและทนทาน การกำหนดมาตรฐานของข้อกำหนดพาเลท (เช่น ขนาด 1200×1000 มม. ที่ใช้กันทั่วไปในระดับสากล) ช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพการขนส่งข้ามภูมิภาค

หน้าที่หลักของยางรถยนต์ ได้แก่ 1. สนับสนุนน้ำหนักของรถ: โครงสร้างยางและชั้นผ้าใบทำหน้าที่เป็นโครงร่าง รับน้ำหนักรถและสินค้า พร้อมป้องกันการกระแทกระหว่างขับขี่ 2. สร้างการขับเคลื่อนและเบรก: ผ่านแรงเสียดทานระหว่างดอกยางกับพื้นถนน เพื่อให้เกิดการขับเคลื่อนและการเบรก การออกแบบลวดลายดอกยาง (เช่น ลายเส้นสำหรับการระบายน้ำ ลายหยักสำหรับการยึดเกาะถนน) จะปรับให้เหมาะกับสภาพถนนต่างๆ ส่วนวัสดุยางจะรับประกันความทนทานต่อการสึกหรอและต้านทานการเสื่อมสภาพ 3. ดูดซับการสั่นสะเทือนจากถนน: โครงสร้างแก้มยางและตัวยางจะดูดซับแรงกระแทก เพื่อเพิ่มความสบายในการขับขี่และปกป้องระบบช่วงล่างของรถ 4. รักษาความดันลมยางให้คงที่: ชั้นในสุดจะกักเก็บลมไว้ เพื่อป้องกันการรั่วซึม และรับประกันความมั่นคงในการขับขี่ 5. ติดตั้งอย่างแน่นหนากับล้อ: โครงสร้างขอบยางจะทำให้ยางติดตั้งแน่นกับล้อ เพื่อป้องกันการหลุดขณะขับขี่ 6. รักษารูปทรงให้คงที่ขณะขับด้วยความเร็วสูง: ชั้นเสริมแรงและชั้นป้องกันจะยับยั้งการเคลื่อนตัวของโครงสร้างภายใน เพื่อรักษารูปทรงให้มั่นคง 7. ป้องกันส่วนประกอบภายใน: ดอกยางและชั้นเสริมแรงยังช่วยปกป้องส่วนประกอบภายในจากความเสียหายจากถนน เพื่อยืดอายุการใช้งานของยาง ยางรถยนต์สามารถแบ่งตามโครงสร้างได้เป็น 2 ประเภท คือ ยางเรเดียล (เหมาะสำหรับการขับขี่ความเร็วสูง ทนทานต่อการสึกหรอและต้านทานการฉีกขาด) และยางไบอัส (เหมาะสำหรับการขับขี่บนถนนทั่วไปด้วยความเร็วปานกลาง) ในการใช้งานประจำวัน ต้องตรวจสอบความดันลมยางเป็นประจำ ตรวจสอบระดับความสึกหรอ และหลีกเลี่ยงการเบรกกระทันหันหรือขับผ่านหลุมบ่อด้วยความเร็วสูง เพื่อลดความเสียหายของยาง